BOEKEN

Hoewel ik van regelmaat in alles hou, kan dat niet gezegd worden over de boeken die ik schrijf. Dit jaar in mei of juni komt mijn 13de boek uit - ik schrik zelf van het aantal - maar dat dank ik enigszins aan de corona-lockdown. Boeken schrijven vraagt tijd. Veel tijd om te denken, te schrijven en daarna te schrappen. Mijn agenda laat dat niet altijd toe. Schrijven voor tijdschriften heb ik wel altijd gedaan (voor populaire bladen als TV Express, Flair, Feeling, het ter ziele gegane Telepro, Story en nu Primo, maar ook voor De Nieuwe), maar dat zijn korte wekelijkse bijdragen en ook daar draait alles rond: regelmaat.

Toen ik in 1984 het "Cinemanieboek" voor VRT in elkaar mocht steken, kreeg ik de smaak te pakken. De aanloop naar meer waren 2 bundels met cursiefjes - bezwaarlijk grote lectuur of literatuur te noemen - en daarna volgden 2 kermisboeken met een tussenpauze van… 12 jaar. Omdat ik gewoonweg geen tijd had. De kermisboeken zijn de rode draad gebleven en ik ben ondertussen weer met eentje bezig dat gepland is voor najaar 2022. Ik zoek altijd graag naar een andere invalshoek waarbij de overlappingen met een vorig kermisboek zo klein mogelijk zijn. Na een reisverhaal, een boek met ingenieur David Detiège, het boek over de geschiedenis van de Sinksenfoor en een columnboek in pocketformaat denk ik dat het volgende kermisboek echt wel waardevol wordt. En denk vooral niet dat alleen kermisfans die boeken kopen: zo haalden "Foorwaarts" uit 1987 en "Een tapijt vol verbeelding" (het boek over de Sinksenfoor) allebei drie drukken en ook de pocket "Kaartjes Aan De Kassa" kreeg een tweede druk. De kermiskalender "Roulez Roulez. Alle Dagen Kermis" beschouw ik niet als een echt boek, maar ik ben nog altijd trots dat we dit luxueuze project konden realiseren.


Het boek dat in mei of juni bij Uitgeverij Vrijdag verschijnt, is wellicht mijn meest persoonlijke boek ooit en het eerste waar het woord 'kermis' niet in voorkomt. Verder hul ik me liever nog even in stilzwijgen. Het is op geen enkele manier een sensationeel of onthullend boek - zoals "Oogcontact" in 2003 over stalking wél was. Het is gewoon een boek dat dicht bij me staat. Of er in de toekomst nog meer boeken komen, is afwachten. Een echte roman ambieer ik niet, ook al kwam het Wablieftboek "Stille Vriendschap" dicht in de buurt. Er broeden nog wel wat ideetjes in het achterhoofd.


Een overzicht van mijn boeken:

Cinemaboek (1984)

Kijkhalzend (1985)

Tout Court (1986)

Foorwaarts (1987)

Roulez Roulez. Een draaiboek van de kermis (1999)

Oogcontact (2003)

Oorlog in het hoofd (2008)

De Sinksenfoor. Een tapijt vol beweging (2009)

Rozen of distels voor Sandra (2010)

Alle Dagen Kermis (2012)

Stille vriendschap (2015)

Kaartjes aan de kassa (2016)

Kopzorgen (2017)


Je kan heel goed zien wanneer ik het te druk had met andere projecten en boeken schrijven op het achterplan kwam: dat was zo het voorbije jaar met het gevaarte dat Eclips TV heet en waarvoor ik sinds december 2017 tot maart 2020 elke dag programma’s maakte. Dan komt er van boeken weinig in huis. En in de jaren 90 eiste Radio Donna me volledig op.

Maar dat maak ik alvast goed door zowel in 2021 als 2022 met nieuwe boeken uit te pakken.

Beloofd.

De 2 boeken over het gehoorprobleem waarmee ik zelf sinds mijn brughoektumor in 1994 mee te maken kreeg, zijn voor mij erg belangrijk. "Oorlog in het hoofd" - het eerste boek dat bij Uitgeverij Vrijdag verscheen in 2008 - was voor veel mensen met een aftakelend gehoor en tinnitus erg zinvol en daar was ik heel blij om. Ik wachtte zelf bijna 15 jaar om mijn ervaring neer te schrijven. Het bleef lange tijd verkrijgbaar. In 2017 vond ik het zinvol om ook een boek te schrijven waarin de focus meer op hyperacusis lag: dat resulteerde in "Kopzorgen". De inleiding van dat tweede boek kan je hier inkijken. Ik heb er een tijdlang lezingen aan gekoppeld. Dat was boeiend maar uitputtend. Daarna heb ik ook nog een lezing gedaan gedurende 2 jaar rond de Franse komische cinema onder de titel "La Petite Vadrouille. Vrolijke Fransen". Na 25 voorstellingen was er duidelijk nog veel vraag naar, maar mijn gehoor laat het helaas niet meer toe.

Jammer want mijn generatie en nog enkele andere zijn opgegroeid met de Franse komische film - van Bourvil tot Fernandel, van Pierre Richard tot Les Charlots, van Jacques Tati tot Louis de Funès, die de spilfiguur in de lezing is. Volgende generaties zijn niet langer vertrouwd met die namen.

Toch denk ik niet dat ik de draad nog terug opneem en door het land zal trekken met deze lezing.

Er komt een moment dat je moet beseffen dat een aantal dingen niet meer lukken.