FILM

Zonder film en cinema zou er van mijn televisiecarrière weinig in huis gekomen zijn. Ik dwarrelde binnen vanaf begin jaren 80 met de filmquiz "Cinemanie" op de toenmalige BRT als jonge snaak en mocht meteen ook de eindredactie verzorgen. Hadden ze me gevraagd voor een lifestyle-programma had ik natuurlijk feestelijk bedankt. Wellicht daarom dat ik na het opdoeken van de populaire quiz in 1987 liever iets  verder had gedaan in film. Ik schreef er wel over in enkele bladen maar op radio deed ik er niet zoveel mee. Het werden andere programma's ("Rigoletto", "Schoolslag", "De Zondagsvriend" en "De Hitkwis") maar ik sprong een gat in de lucht toen ATV, de Antwerpse regionale zender, me vroeg om wekelijks een bijna half uur durend programma te maken rond film. Uiteindelijk bleef dat programma 21 jaar lang een vaste waarde in het weekend en na 5 jaar waren we 52 weken op 52 weken present. Het programma werd zelfs een tijdlang in aangepaste vorm overgenomen door RTV (regio Kempen), TV Oost en TV Limburg. Het afscheid in december 2015 viel zwaar. Maar wonderwel kreeg ik al vanaf de eerste week van 2016 anderhalve filmpagina in Primo Magazine (na Dag Allemaal het meest verkochte weekblad). Ik mocht het op een eigenzinnige manier invullen met een aantal retro-rubrieken en de nieuwe films in de zalen, waarvan ik er één of twee - naargelang het aanbod van die week - uitvoeriger besprak. Minder kritisch dan bij ATV maar dat was ook de bedoeling. Ik heb altijd geweigerd om sterren te geven aan films. Sterren geef je aan koelkasten. Ondertussen is de filmpagina in Primo al 5 jaar een zekerheid. 21 jaar - zoals bij ATV - zal ik het daar niet volhouden, maar zolang er cinema is, wil ik graag een mooie selectie maken. Helaas: er was geen of amper cinema in 2020 door corona. Ik behelp me naast de randrubrieken op dit moment wekelijks met filmcolumns. Iets wat ik vaker deed. In 1985 was mijn tweede boekje "Kijkhalzend" een bundel cursiefjes (toen dat woord nog mocht) rond kleine aspecten van film. Met enkele weken vertraging plaats ik die stukjes hier voortaan ook (laat dat je er niet toe verleiden je abonnement op Primo op te zeggen of ik krijg de hoofdredacteur op mijn dak).

GRAPPEN OP DE FILMSET


Er wordt blijkbaar wat afgelachen op de filmset. Hoewel een filmproductie op zich één 'kostelijke grap' is en een hele ploeg staat te wachten, is zo'n georkestreerd moment bevorderlijk voor de teamgeest, wordt beweerd. Het lijkt me wel erg ongepast bij een doorleefd drama waarin acteurs helemaal in hun rol zitten. Daniel Day Lewis zou er zeker niet mee kunnen lachen.

Tom Hanks zag dat zijn tegenspeelster Julia Roberts op de set van de film "Larry Crown" tussen 2 opnames telkens haar breinaalden bovenhaalde. Dat bracht hem op het hilarische idee om Roberts op een ochtend te verrassen met de hele ploeg - van klankman tot schminkster - die aan het breien was.


Steven Spielberg hield Harrison Ford voor de gek tijdens de opnames van "Indiana Jones And The Temple Of Doom". In een scène waarin hij vastgebonden werd aan een muur en zweepslagen kreeg van de vijand, stond Ford met de rug naar zijn belager. Het bleek superster Barbra Streisand te zijn die Spielberg zover had gekregen om deze grap met Ford uit te halen.

Soms had een grap een wrange bijsmaak: Paul Newman kon het helemaal niet vinden met Otto Preminger, de regisseur van "Exodus". Tijdens een gevechtscène gooide Newman een pop die zijn kleren droeg over de rand van een hoge burcht en bezorgde Preminger een beroerte. Hij dacht werkelijk dat Newman verongelukt was.

George Clooney is de kampioen van de flauwe grappen. 1 april komt jaarlijks meermaals voor op zijn kalender. Hij dreef zijn vriend Matt Damon tot de waanzin op de set van "The Monuments Men". Die probeerde voor de film enkele kilo's af te vallen. Clooney huurde de kledingafdeling in om de broeken van Damon elke dag een beetje te versmallen. Damon begreep er niets van en vernam pas na de film waarom hij dacht dat hij alsmaar verdikte. Clooney heeft ook een arsenaal bumperstickers die hij op de wagens van zijn collega's kleeft in een onbewaakt moment. Zo reed Brad Pitt een tijdlang nietsvermoedend rond met de sticker 'kleine penis aan boord'. 


Zelf was ik ook ooit het slachtoffer van zo'n grap, op de TV-set van "Cinemanie", de filmquiz die ik begin jaren 80 presenteerde in het Amerikaans Theater. Voor de laatste aflevering van het eerste seizoen hadden ze het water in het glas op mijn bureau vervangen door pure gin. Bij de eerste flinke slok moest de cameraman dat in beeld nemen. Je zag me verschrikt kijken want ik had de reputatie nauwelijks alcohol te drinken. Na de tweede slok keek ik onbegrijpend in het rond maar de hele ploeg deed natuurlijk alsof ze van niets wist. Op het einde van de opname sprak ik met een dikke tong en waggelde tot bij de winnaar. Gelukkig had ik toen nog geen rijbewijs en kon ik meerijden met een collega, die wellicht in het complot zat.

Ik zin nog altijd op wraak.

En sindsdien heb ik geen druppel gin meer geproefd.


Bij de foto: Tom Hanks met breiwerk verrast Julia Roberts.