Muziek om te (her)ontdekken...

DANIEL LEVI L’Envie D’Aimer
Heerlijke pathetiek uit Frankrijk. Een moderne ballade die exuberant lang duurt, maar toch stand houdt. Het hoort bij een musical en dat verklaart de opvallende samenzang naar het einde toe, maar dit is het soort liedjes dat ik op een Eurovisiesongfestival meteen 12 punten zou geven. Je houdt er van of niet – er is geen weg tussen – maar het is met véél vakmanschap in elkaar geknutseld. En Daniel Levi kan zingen en alle stemregisters opentrekken. En in alle eerlijkheid: dat vind ik altijd een vereiste. Er worden al genoeg pophelden (ook in Vlaanderen) opgehemeld die géén noot juist kunnen zingen. Ik noem liever geen namen…


ROGER WHITTAKER New World In The Morning
Als ik mijn top tien van popliedjes mocht samenstellen, staat dit melodietje van 2’21” op één van de allerhoogste plaatsen. Voor mij geen nummers die zich naar 6 of 7 minuten hijsen en daardoor het gevoel geven om een ‘belangrijk’ werk voor de mensheid te zijn. Dit ragfijne liedje – briljant in melodie en tekst – is veel genialer dan alles wat de ereplaatsen in de top 100 aller tijden bekleed. De zanger is bovendien gezegend met één van de meest heldere stemmen die ik in de populaire muziek hoorde. Bij gebrek aan een echte clip, ziet u Roger Whittaker door de jaren heen via allerlei hoezen kaal worden, ruilt hij baard om voor een snor (hij is ook in Duitsland zeer erg geliefd met een meer heimatgetint repertoire en heeft zich daar blijkbaar aan aangepast) en had een betere optiekzaak moeten vinden, maar over zijn zangtalent geen kwaad woord.


ALEXANDRE DESPLAT Lust Caution
Geen twijfel over: dit is de beste filmcomponist van de laatste jaren. Alles wat hij maakt, is zo doordacht en klinkt toch nergens pretentieus of gezocht. Ik hoor in hem alles wat ook Delerue had: een feilloos gevoel voor melodie, pure lyriek en schoonheid en met heel veel respect voor de grote meesters. “Lust, Caution” van Ang Lee was niet alleen een wonderlijke film met topacteurs, er was ook de superbe score van Alexandre Desplat die het geheel af maakte. Dit is het leidmotief uit de film. Soundtrack & DVD zijn allebei om in te lijsten.


PARTNER Kayuta Hill
Een popplaat zoals ik ze graag hoor: knap opgebouwd, goed gezongen, catchy, maar nergens lawaaierig. Ook op geen enkel moment langdradig of repetitief. Ze zijn zeldzaam, liedjes als “Kayuta Hill” maar in Nederland hadden ze in de jaren 70 toch wel erg veel verstand van popmuziek. Dit nummer uit 1978 werd geen grote hit, maar is toch in het collectief geheugen blijven hangen. Telkens ik het hoor – en dan moet ik er moeite voor doen, want in Vlaanderen is dit al lang vergeten – sta ik verbaasd van de tijdloosheid van dit nummer.


LUCIENNE DELYLE Mon Amant De Saint-Jean
Dankzij de schitterende film “Le Dernier Métro” van mijn lievelingsregisseur François Truffaut leerde ik in 1980 de mij tot dan toe volslagen onbekende zangeres Lucienne Delyle kennen. Meteen vanaf de begingeneriek weerklonk het liedje “Mon Amant de Saint-Jean” dat in Frankrijk een mythische status heeft. Delyle had een prachtige stem , een perfecte uitspraak en zong zwierige, volkse maar ook soms uitdagende en tragische nummers. Sindsdien dweep ik met haar en bezit ik zo’n 30 CD’s van haar, want in Frankrijk komt er nog altijd met vaste regelmaat een verzamel-CD van haar op de markt, hoewel ze reeds in 1962 overleed. Ze was amper 45 jaar. Niemand kon toen vermoeden dat ze bijna 50 jaar later samen met Edith Piaf één van de onsterfelijke zangeressen van Frankrijk blijft. De andere muziek uit “Le Dernier Métro” was overigens van mijn lievelingscomponist Georges Delerue

 

Selectie 5

 

JOHN MILES Remember Yesterday
De tragedie van altijd te worden herinnerd van dat ene nummer, terwijl daardoor zoveel andere knappe liedjes in de schaduw blijven: het overkwam John Miles. Zijn jaarlijks optreden op de Proms verandert daar helaas weinig aan. Waarom laten ze deze rasmuzikant niet meer zijn ding doen?
Deze single uit 1978 bevat een logische en toch bijzonder fraaie muzieklijn, die prachtig georkestreerd werd. Als ik dit hoor, denk ik dat John Miles ook in filmmuziek had kunnen uitblinken. Er is dus zeker meer dan zijn “Music”.
“Remember Yesterday” is maar één lied van hem dat eerherstel verdient, maar het superbe album “More Miles Per Hour” bevat de ene parel na de andere. Wonderdokter Alan Parsons was in beide gevallen de producer en dat verklaart wellicht ook waarom het nergens gedateerd klinkt.

JULIEN CLERC La Belle Est Arrivée
Nog zo’n verrukkelijke melodie, filmisch en meeslepend. Helemaal wat ik in muziek zoek.
Sommige (vooral zichzelf verklarende ‘goede smaak’ rockfanaten) vinden dit suikerzoet en kitsch: ze doen maar. Het blijft een kunst een liedje te schrijven dat zichzelf lijkt uit te wijzen en met zichtbaar gemak gecomponeerd lijkt, maar in feite heel vernuftig en rijkgelaagd in elkaar zit.
“La Belle est arrivée” is zo’n compositie. Met een ongewoon instrument (voor populaire muziek dan toch) in de hoofdrol: de mandoline. Voeg er die markante stem van Julien Clerc aan toe en je hebt een instant klassieker.

MICHAEL BUBLE Everything
Voor mij is dit een betrekkelijk nieuw liedje. Wellicht platgespeeld op de radio, maar door mijn gehoorprobleem overkomt het me niet meer dat ik een liedje té vaak hoor. Ik moest het opzoeken voor een vriendin die hierop een dansact wou doen. Ik kende het niet, maar was meteen verkocht.
Goede zanger, fijn liedje met slimme opbouw en vooral (iets waar ik écht naar zoek): tijdloos.
En hij ziet er tenminste normaal uit, ook een verdienste in deze tijd waarin het imago vaak belangrijker lijkt dan de stem of het liedmateriaal.

JAN DE WILDE De Eerste Sneeuw
Onlangs gingen ze weer op zoek bij Radio 1 naar de Beste Belgen. In die lijst staan er veel liedjes waarbij ik de wenkbrauwen frons, want wat je hoort goed te vinden, durf ik vaak aan te vechten, maar ik was wel heel blij met de nummer 3: “De Eerste Sneeuw” van Jan De Wilde. Dit is ook voor mij het allermooiste Nederlandstalige lied van de voorbije decennia: een kippenvelliedje en een oorwurm. De tekst is ronduit filmisch en van een literair hoogstand niveau, de muziek helder en bezwerend (met op xylofoon de Nederlandse sirene Fay Lovski). Jan De Wilde schreef dit lied niet zelf – wel Lieven Tavernier die daarvoor een lintje verdient – maar De Wilde is wel de perfecte vertolker. Een troost: zijn “Fanfare van Honger en Dorst” is bijna even mooi….

KATHLEEN FERRIER Ich Bin Der Welt Abhanden Gekommen
En dit is buiten categorie. Natuurlijk van een heel andere rangorde dan de andere vier, maar van het allermooiste dat ik ooit hoorde. Ongrijpbaar en zo intriest mooi, dat dit lied (zeg nooit liedje tegen zo’n werkstuk) de hele dag door mijn hoofd spookt. Dat heeft te maken met de unieke combinatie van lyriek & tragiek die alleen Gustav Mahler zo verwoorden kan, de sobere maar zo subtiele orkestratie en die wonderlijke stem van Kathleen Ferrier. Ik ken geen mooiere.
Het summum van muzikaal genot.
 

Selectie 4

 

Als u al een vermoeden had dat ik een ouderwetse nostalgicus was, dan wordt dit vermoeden tot 5 keer toe bevestigd met de – wat heet – 5 ‘nieuwe’ aanvullingen in mijn viewmaster vol auditieve herinneringen. En verdenk me gerust van een vleugje kitsch. Ook dat hoort er steevast bij.
 

BERT KAEMPFERT That Happy Feeling
Bert Kaempfert heeft het geluk dat hij in Vlaanderen voor altijd verbonden blijft aan het mythische TV jeugdfeuilleton “Kapitein Zeppos” en in Nederland aan het sprookje van Koning Fabiola “De dansende waterlelies” uit de Efteling en daardoor zelfs een rockmuzikant zich al eens lyrisch uit te laten over zijn kwaliteiten. Toch is zijn verdienste véél groter dan die 2 thema’s: Kaempfert was een uitstekend componist, arrangeur en orkestleider. Zijn muziek roept herinneringen op aan de tijd dat mijn moeder (ze was lerares) tijdens het schoolfeest jaarlijks achter het hotdogkraampje stond: ze had een gruwelijke hekel aan de smaak en de geur van zuurkool en ze kwakte het er alleen op uitdrukkelijk verzoek van de klant tussen het broodje. Uit de centrale luidsprekers schalden brave ongevaarlijke muziekjes van “Il Silenzio” tot “O Mein Papa”, maar bij Bert Kaempfert – van wie de nonnekes blijkbaar een hele LP hadden, kreeg het tweedaagse schoolfeest plots meer allure. Ik liep op het schoolplein sabbelend op het rietje van mijn Colibri limonadeflesje en genoot. In deze clip valt er heel wat aan te merken op de kleurencombinatie van zijn ensemble, maar volstrekt niet op de klankkleur van het arrangement.
 

RUBETTES You’re The Reason Why
De groep van “Sugar Baby Love” wordt botweg ingedeeld bij de kitsch van de jaren ’70 en dat zal ook wel zo zijn, maar hun hitcarrière sloten ze in Vlaanderen en Nederland af met een popliedje dat een hoog Beatles-gehalte heeft en zelfs tijdloos klinkt. The Rubettes waren overigens helemaal geen eendagsvliegen en ze scoorden zowat in elk land een ‘unieke’ superhit: in Frankrijk was dat “Ooh La La” en in Duitsland het countrygetinte en ook zéér geslaagde “Baby I Know”. In de Nederlanden was het dit “You’re the Reason Why” en op die keuze mogen we trots zijn. Overigens: live gezongen, want zowel arrangement als zang klinken een tikkeltje anders.
 

CHARLES AZNAVOUR Emmenez-Moi
Nog zo’n straffe live vertolking, aangemoedigd door een orkest dat vol vuur de artiest begeleid. Aznavour is met z’n 85 de oudste ‘performer’ die nog rondtoert in de wereld en bovendien de ranglijst van ‘meest succesvolle artiesten’ aanvoert in … Amerika! Hij is Armeniër van afkomst, maar werd in Frankrijk op de handen gedragen: als je dit hoort, begrijp je meteen waarom.
Opzwepend, een kruising tussen chanson en musette, met een gouden refrein. Aznavour gesticuleert er op los en wie niet beter weet, denkt dat hij soms voor een lachspiegel in een kermiskraam staat.

WHITE PLAINS When You Are A King
Ik vraag me af waarom platen in de top 1000 aller tijden altijd de 5 minuten(pijn)grens moeten benaderen en een hoog bombastgehalte moeten hebben. Voor mij is dit een liedje dat in die tijdloze top 30 thuishoort. Prachtig arrangement (mijn zoveelste ode aan de accordeon) & dito samenzang én vooral een voortreffelijke melodie waarbij strofe naadloos overgaat in refrein en er géén noot te veel in staat. Een aantal muzikanten delen die mening: ik weet dat Jean Bosco Safari en Bart Peeters die ook een goddelijk liedje vinden na al die jaren. Er is ook een officiële video van “When You Are A King”, maar helaas is het beeld daar ondermaats en de jankende klank doet het ergste vermoeden:
http://www.youtube.com/watch?v=1b05HnDvCSU.  Daarom sluis ik liever door naar deze huis- & tuinvlijt met verveelde schoolkinderen in sepia.

MAURICE JAUBERT La Chambre Verte
Het mooiste voor het laatst. De Franse componist Maurice Jaubert schreef voor filmklassiekers als Zéro de Conduite en Quai des Brumes geniale muziek. Helaas moest hij vertrekken naar het front en kwam daar om het leven in 1940, amper 40 jaar jong. François Truffaut hergebruikte zijn muziek voor 4 van zijn films uit de jaren 70: “L’ Histoire d’Adele H”, “L’Argent de Poche”, “L’Homme Qui Aimait Les Femmes” en “La Chambre Verte”. Vooral die laatste film grijpt me keer op keer erg aan en is volgens mij een miskend meesterwerk. Het thema ligt heel gevoelig: dodenverering, maar de uitwerking is zo mystiek en sacraal, dat de film sinds 1977 (het jaar waarin hij werd uitgebracht) op mijn netvlies gebrand staat. Truffaut speelde zelf de hoofdrol en in dit lange fragment waar de muziek ook een tijdlang wegvalt overloopt hij samen met Nathalie Baye een aantal portretten. Vanaf 5’13 tot 5’30 ziet u Maurice Jaubert in beeld en vertelt Truffaut op een speelse manier waarom deze muziek bij deze film hoorde. Ik krijg keer op keer kippenvel van muziek en film.

 

Selectie 3

 

Een nieuwe lading van 5 liedjes om te degusteren. Geniet ervan.

PUSSYWILLOWS CATTAILS Kenny Rankin
Ik vernam het trieste nieuws dat Kenny Rankin overleden is op 7 juni, 69 jaar jong. Begin jaren 80 ontdekte ik zijn LP uit 1974 “Silver Morning” met daarop een magistrale versie van “Penny Lane” van The Beatles en het zelf geschreven juweeltje “Haven’t We Met”.
Voor mij is hij een nog meer lyrische uitgave van James Taylor en ik ben hem altijd wat blijven volgen. Eén van de mooiste zangstemmen zwijgt voorgoed. Van dat album “Silver Morning”, dit goddelijke “Pussywillows Cattails” maar doe de moeite om op I-Tunes al zijn nummers te ontdekken, ook al is het postuum.

EVIL WOMAN Electric Light Orchestra
Zonder enige twijfel één van mijn favoriete popnummers aller tijden. ELO of Electric Light Orchestra is volgens mij ook één van de meest geniale popgroepen van de jaren 70. Die arrangementen, die kruisbestuiving tussen klassiek en pop, die knappe vocals. Telkens weer verbaas ik me erover hoe alles klopt aan die nummers van Jeff Lynne. En ook zijn latere producties staan als een huis. “Evil Woman” was bij ons nooit een grote hit, maar ik ontdekte het dankzij Hilversum 3, toen het tot “troetelschijf” werd gebombardeerd. Superplaat!

LE CHASSEUR Michel Delpech
Een Franse zanger die we alleen kennen van de meezinger “Pour Un Flirt” en de hippie-hymne “Wight Is Wight”, maar die prachtige liedjes geschreven heeft: van “Chez Laurette” tot “Ce Lundi La”. Ik vond ook dit liedje “Le Chasseur” altijd prachtig opgebouwd. Delpech ziet er in de videoclip uit als de zanger van BZN van toen, Jan Keizer (een beetje fout dus). Gelukkig ging die snor er gauw weer af. U moet ook even de rommelige presentatie van Guy Lux erbij nemen, maar daarna hoor je een zanger die bij ons nooit naar waarde werd geschat. Enkele jaren geleden hoorde ik hem live op een kermis in Frankrijk, op de Foire de Sainte-Anne in Rethel en hij was in een woord: fan-tas-tisch!

SING Travis
Het mooiste popnummer van de voorbije jaren. Wauw! Die stuwende melodie en dat kronkelende refrein: ik krijg het niet uit mijn hoofd. Prachtige muzikale vondsten gaan hand in hand met heel veel folky, traditionele elementen: de herwaardering van de banjo werd dankzij dit nummer ingezet. Travis blijft me overigens nog altijd verrassen. De videoclip vind ik eerder matig: een clip waarin met eten wordt gegooid, vind ik niet getuigen van gezond verstand, maar het gaat om de muziek en die is voortreffelijk.

MISS MARPLE’S THEME Ron Goodwin
Het duurt even voor er geluid uit het behang komt, maar dan is er het feest van de herkenning: een wonderlijk instrumentaaltje van Ron Goodwin. Britse elegantie vol vernuft: ooit zo een clavecimbel horen swingen? En het hoort bij de verrukkelijke vierdelige filmreeks met Margaret Rutherford als Miss Marple waarbij ik de thee met scones telkens klaar zet.
Filmmuziek om in te lijsten: luchtig en toch geniaal!
 

Selectie 2

 

Ik gids u graag weer naar 5 muziekjes die om de een of andere redenen altijd in mijn hoofd zijn blijven hangen.

Ik kies dit keer voor 4 knappe popliedjes en 1 filmthema dat tot de mooiste van de voorbije jaren behoort.
Als u de titel aanklikt, wordt u doorgestuurd naar Youtube. Het filmpje is niet meteen van belang. Het auditieve: daar gaat het om.

 

MARVIN, WELCH & FARRAR Lady Of The Morning | tweede link
Een schoolvoorbeeld van een volmaakt popliedje: knappe intro, mooie samenzang. En bovendien doen ze het in dit clipje helemaal live (op de single klinkt het allemaal nog wat zuiverder).
Even doorbijten, want de presentator denkt 40 seconden lang de grappigste thuis te zijn (copresentator Roger Whittaker zie je denken ‘in welke circustent ben ik terechtgekomen’) maar de beloning volgt daarna: natuurlijk is Marvin de enige echte Hank Marvin van The Shadows. Ze zongen in de schaduw van Cliff Richard en lieten meestal hun instrumenten voor zich spreken, maar na deze hit uit 1971 waagden ze zich in 1975 aan een deelname voor het Songfestival met het mooie “Let Me Be The One”. Wil je horen hoe de single origineel klonk, klik dan de 2de keuze aan, maar dat duurt slecht 1’40”.

 

SILJE Tell Me Where You’re Going
In 1990 was ik helemaal in de wolken van deze single: heel verrassend van orkestratie, van melodielijn en zangpartij en toch een perfecte meezinger. Elke seconde gebeurt er wel wat in dit liedje. Natuurlijk bleek het net iets te vernuftig voor de hitparade, maar ik ben blijkbaar niet de enige die het liedje een warm hart toedraagt, want de clip staat voor het rapen op youtube.
Zo weet ik meteen dat die Silje ook een achternaam had: wat doet vermoeden dat ze Scandinavische roots had.


THE PEBBLES To The Rising Sun
Wordt het niet hoog tijd om de Belgische supergroep The Pebbles van eind jaren 60 / 70 terug op te waarderen? Nu de Belgische Popmuziek zo wordt opgehemeld, zou ik graag een Mia toekennen aan de peetvaders van de Belgische rock & pop in de breedste betekenis van het woord. Fred , Bob & al die andere schitterende popmuzikanten die nu botweg worden vergeten door de radiozenders, maar in feite onze Beatles, Stones, Simon & Garfunkel, Bob Dylan en Jimi Hendrix in één & dezelfde groep waren: “To The Rising Sun” is zo’n lekker lange popplaat met een verrukkelijke gitaarsolo, een catchy melodie waar alles aan klopt. Jammer dat het vinylexemplaar zo bekrast klinkt, maar luister er doorheen en ontdek hun klasse. Wie doet mee aan het eerherstel van de Beste Belgische Popgroep die we ooit hadden? En welke radiomaker luistert verder dan het obligate “Seven Horses In The Sky”? Wie zin heeft om met mij een soort herwaardering voor The Pebbles op te starten, meldt zich via
michel@michelfollet.be.

REINHARD MEY Gute Nacht Freunde
Duitse muziek wordt doorgaans in onze contreien uitgespuwd. Nochtans heeft Reinhard Mey vanaf de jaren 70 bewezen dat hij fan-tas-tische liedjes maakte, vol elegantie, mooie teksten (al is het nu nog weinig correct om te zingen “was Ich nog zu sagen hätte, dauert eine Cigarette”). Ik mocht de man ooit ontmoeten tijdens een programma bij de AVRO: hij was de beminnelijkheid zelve. Sindsdien bleef ik hem wat volgen en zijn liedjes zijn altijd even smaakvol gebleven. Voor wie “Gute Nacht Freunde” nog niet mocht kennen (en alleen “Als De Dag Van Toen” van hem kent): eens gehoord, spookt het altijd door je hoofd…


BRUNO COULAIS Vois Sur Ton Chemin (soundtrack “Les Choristes”)
Als er één soundtrack is die mij de jongste jaren bleef intrigeren, is het de score van “Les Choristes”, een Franse nostalgische film die niemand onberoerd liet. De muziek droeg grotendeels bij tot het succes van de film, maar was allesbehalve evident: koorzangen in lyrische melodieën die totaal afwijken van wat de muzikale mode tegenwoordig voorschrijft. In Frankrijk stond de soundtrack 6 maanden (!) onafgebroken op de eerste plaats voor alle trendy popidolen. De muziek werd nauwelijks gehoord op de radio, maar véél koren zingen ondertussen de geniale liedjes van Bruno Coulais en ooit werden we om 6u00 in de vroege ochtend gewekt met deze muziek bij een heerlijk ontbijt: puur kippenvel!

 

Selectie 1

 

Voortaan kan u hier 5 liedjes/muziekjes aanklikken, waardoor u meteen naar Youtube wordt doorgeschakeld. Het is een allegaartje, variërend van pop naar klassiek, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Misschien kent u het nummer al veel langer, misschien bent u er net zoals ik euforisch over, misschien staat het liedje u helemaal niet aan. Misschien hebt u een veel betere tip: laat het me gerust weten via michel@michelfollet.be.

MEDLEY Georges Delerue
Ik ben niet de enige die dol is op de muziek van Georges Delerue: in deze ‘medley’ van bijna 10 minuten (een knap staaltje huis- & tuinvlijt) kan u ontdekken wat er zo bijzonder is aan deze Franse componist, die mijn leven op muziek heeft gezet. Mijn lievelingscomponist en dat is al zo sinds mijn dertiende...

HAPPY EVER AFTER Julia Fordham
De verering voor de jaren 80 deel ik niet zo, maar er zijn wel liedjes die me uit dat tijdsvak zullen blijven achtervolgen: dit is zo’n sublieme single met een eigenzinnig ritme, gezongen door een onderlegde zangeres met een heel aparte klankkleur.

LE MANEGE Stanislas
De ontdekking van 2007: een heerlijk Frans liedje, dat door mijn hoofd kronkelde en draaide vanaf de eerste luisterbeurt: zeer lyrisch & filmisch, zoals alleen de Fransen dat kunnen. De zanger is overigens verbonden aan de Opéra van de stad Massy en het koor en de hele orkestbak zingt mee op deze single.

CRAZY Mud
Eén van mijn jeugdgroepjes met hun eerste Britse hitsingles, die ik ontdekte via Radio Luxemburg - 208 op de middengolf. De plaat geraakte niet in onze hitlijsten, wij moesten wachten op “Dynamite” en “Tiger Feet”, maar ik was na dit nummer al verkocht. Heerlijke Britpop met een aanstekelijk refrein. Zoek ook de opvolger “Hypnosis” op Youtube.

DIWANIT BUGALE Dan Ar Braz & L’heritage Des Celtes
Het songfestival komt eraan. Ooit vond ik het een festival waarbij in elke editie wel enkele waardevolle liedjes opdoken. Ze haalden zelden de hoogste plaatsen, maar ik wil u ze toch met mondjesmaat laten (her)ontdekken: dit was de Franse bijdrage in 1996: het in het Bretoense gezong Diwanit Bugale van Dan Ar Braz, een in Frankrijk gerenommeerde folkartiest.
Alleen aanklikken als u niet gillend wegloopt van alles wat het songfestival te maken heeft.
Trouwens: u zou aangenaam verrast kunnen zijn...