Georges Delerue

Op muzikaal vlak noem ik mezelf een omnivoor. Ik erken de kwaliteiten van een goed popliedje evenveel als van een Vlaamse meezinger. Ik vind overigens dat het populaire, volkse lied té veel in verdrukking geraakt is door de jaren heen.
Toch heb ik uitgesproken voorkeuren. Folk ben ik steeds meer gaan waarderen, van Wannes Van de Velde tot The Chieftains. Frans chanson, van Jean Ferrat tot Maurane (een veel te ongewaardeerde zangeres met Belgische wortels). Klassieke muziek, waarbij ik me vooral laat bedwelmen door de laatromantiek van Gustav Mahler, Richard Strauss, Anton Bruckner... Vespers en Gregoriaanse zang brengt me dichter bij de hemel en ik ken geen mooiere stem dan die van Kathleen Ferrier, een klassieke zangeres met een stem zonder gelijke die me diep ontroert. Ik ontdek ook met mondjesmaat nieuwe componisten. Recent zijn vooral de werken van Ralph Vaughan Williams en Alan Hovhaness een ontdekking, maar ook Arvo Pärt spreekt me bij tijd en wijl erg aan.
Dé grote liefde zal altijd filmmuziek blijven. Voorbestemd om niet gehoord te worden – vanwege zijn ‘dienende’ functie bij beelden – ben ik door filmmuziek begeesterd sinds mijn jeugd. Dat begon met lichtvoetige thema’s uit Louis de Funès-films (van Raymond Lefèvre tot Vladimir Cosma) en evolueerde vrij snel naar de Franse lyrische muziek van Philippe Sarde en vooral
GEORGES DELERUE, met wie ik een verbond voor het leven sloot. Over hem mocht ik voor het blad Film & Televisie (nu: Filmmagie) enkele jaren geleden een artikel schrijven dat u HIER kan inkijken. Voor mij is er geen enkele componist die de klasse, warmte en virtuositeit van Delerue kan overtreffen. Zijn klankkleur is uniek, zijn thema’s de mooiste die mijn oren ooit hebben opgevangen. Voor het boek “Brieven aan een geliefde” kreeg ik de kans aan hem mijn liefde te verklaren: het stukje kan u HIER lezen.
Het stemt me blij dat er op youtube een waaier aan muziek met beeld van Delerue bestaat. Sommigen opnames getuigen van huisvlijt want de medley’s zijn niet te tellen. Voor wie zich wil horen waarvoor Delerue stond: allemaal handige auditieve geheugensteuntjes.

Maar er zijn nog wel meer filmcomponisten die een vermelding verdienen: van Bernard Herrmann tot John Barry, van Nicola Piovani tot Rachel Portman. Van Patrick Doyle tot Alexandre Desplat. Die laatste is een ware ontdekking voor mij. Hij komt overigens afgereisd naar het Filmfestival van Gent voor een uniek concert.